กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลังตะโกนจบ หลี่เต๋อก็คลานไปข้างโจวจี้หมิน ใช้มือลูบหลังให้ฮ่องเต้
“ฝ่าบาท ละเสียเถิด อย่าทรมานตนเองอีกเลย... ทายาทจะพูดอย่างไรก็ปล่อยให้พวกเขาพูดไปเถิดพ่ะย่ะค่ะ”
โจวจี้หมินคว้าเขาไว้อย่างอ่อนแรง “หลี่เต๋อ เจ้าพูดตามตรง เจ้าเคยทรยศเราหรือไม่”
ในวังหลังนี้ ยังมีใจจริงเหลืออยู่หรือไม่ เขามองไม่ออกเสียแล้ว
หลี่เต๋อก้มตา “ฝ่าบาท บ่าวแก่จะกล้าได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ! ในใจของบ่าวแก่มีเพียงฝ่าบาท ฝ่าบาทสบายดี ใต้หล้าจึงจะสงบสุขพ่ะย่ะค่ะ”
แต่ฮ่องเต้ที่เริ่มเน่าเปื่อยจากภายในใจ จะสบายดีได้อย่างไร
เขาก็เป็นเพียงบ่าวคนหนึ่งเท่านั้น
ความปรารถนาตลอดชีวิต ก็เพียงได้เห็นผู้คนล้มตายน้อยลงสักหน่อย ได้ยินเสียงร่ำไห้ของดวงจิตอาฆาตน้อยลงสักหน่อยเท่านั้น
……