กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
โจวหลี่เซี่ยวครุ่นคิดเล็กน้อย “ในใจฮูหยินรองมีคนผู้นั้นอยู่หรือไม่? เมื่อเจ้าพบเห็นนาง ราวกับพบเห็นเงาของตนเอง ก็อยากให้นางดี…”
กล่าวให้ถูก เมื่อเห็นฟู่หว่านเอ๋อร์ ก็ราวกับเห็น ‘องค์ชายสาม’ ในวังผู้นั้น
โดดเดี่ยว ไร้ที่พึ่ง ภายใต้พันธนาการของวิสัยโลกและจารีตพิธีอันซ้อนชั้น เติบโตไปพร้อมกับขัดเกลาตนเอง
“อีกทั้ง ข้ามีความผิดต่อคุณหนูสามจริง เรื่องเขาฉีอู้ ข้าใช้ให้นางก่อน สร้างความเสียใจและบาดแผลให้นางบ้าง อยากชดเชยให้”
พูดไปพูดมา ก็มิได้ตอบคำถามของเวินสือหนิงตรง ๆ
เพราะในสายตาของเขาผู้ซึ่งมิได้ถูกกาละเทศะมาตั้งแต่แรก การพูดถึงเรื่องเหล่านี้ในยามนี้ก็ไม่ถูกกาละเทศะยิ่งนัก