ตอนที่ 162 คำสัตย์

เมื่อเหล่าขุนนางออกมา ราษฎรในเมืองก็อพยพไปเกือบหมดแล้ว

ฉู่เยี่ยนได้รับคำสั่งให้เข้าวังในทันที

ยามเที่ยงคืน ลมราตรีพัดหนาวเหน็บ

เขากับอวี๋ชิงหรานเพิ่งได้พบกัน กลับต้องเผชิญการพรากจากกันชั่วครู่

หลังจากเร่งรุดตลอดทั้งวันอันตึงเครียด ใบหน้างดงามของอวี๋ชิงหรานก็เผยความเหนื่อยล้าออกมาแล้ว เว้นแต่ดวงตาคู่งามนั้นที่ยังสงบเยือกเย็นและอ่อนโยนเช่นเดิม กระนั้นก็ราวกับซ่อนพลังมหาศาลไว้ภายใน

เมื่อต่างมองกันและกัน นางยิ้มก่อน “รีบไปเถิด ข้าไม่เป็นไร”

ฝ่ามือของฉู่เยี่ยนลูบแก้มนางเบา ๆ อย่างห้ามใจไม่อยู่ ไออุ่นจากปลายนิ้วช่างอบอุ่นเป็นพิเศษในลมราตรีนี้

“คืนนี้เจ้าเหนื่อยแล้ว ให้ไฉ่หลิงกับพวกนางพาเจ้ากลับจวนเดี๋ยวนี้ รอพวกข้ากลับมา” เขากำชับเสียงเบา