ตอนที่ 138 ทำลายจิตใจ

เสียงด่าทอของเสิ่นอวี้เจียวค่อย ๆ หายไปเบื้องหลัง เวินสือหนิงถอนหายใจยาว

ฟู่เวิ่นโจวเอ่ยเสียงนุ่ม “สือหนิงเสียใจที่ช่วยนางไว้หรือไม่?”

เวินสือหนิงส่ายหน้า “ข้าเพียงคิดว่า ความเมตตาและคุณธรรมความชอบธรรมนั้นควรเป็นคุณสมบัติอันงดงาม เป็นรากฐานของการเกิดมาเป็นคน มิฉะนั้นอริยะเหตุใดจึงกล่าวว่า มนุษย์เมื่อแรกเกิดนั้นจิตใจดีงาม... แต่คุณสมบัติเหล่านี้ กลับมักกลายเป็นเหตุให้ผู้อื่นรังแกและบีบคั้นได้ง่าย ๆ...”

เพราะความเมตตา จึงสมควรได้รับความอยุติธรรม สมควรต้องอดทนยอมจำนน มิฉะนั้นก็เป็นคนเสแสร้ง

นางคิดไม่เข้าใจอยู่บ้าง เหตุใดจึงมีคนเข้าใจเช่นนี้

เกี่ยวกับบทเรียนเรื่องความเมตตา ฟู่เวิ่นโจวไม่เคยรู้ว่าควรอธิบายให้นางฟังอย่างไร