กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ฟู่เยี่ยนซิวหันกลับไปถลึงตานาง “เจ้า!”
“ไป ๆ ๆ ข้าก็จะไปดูด้วย!”
หมอเทวดาเลี่ยวทนดูต่อไปไม่ไหว สั่งให้ชิงซานไปจ่ายยาตามใบสั่งยาก่อน แล้วกล่าวอย่างไม่เกรงใจสักนิด “สตรีคลอดบุตรเปรียบเสมือนฝ่าประตูปรโลก รู้อยู่ทั้งรู้ว่าเป็นอันตรายถึงเพียงนั้น ท่านโหวยังมีอารมณ์มาเอ็ดตะโรอยู่ที่นี่... เรื่องสำนึกผิดชอบนั้น ช่างลึกล้ำเหนือคำบรรยาย พูดให้แน่ชัดไม่ได้จริง ๆ”
พูดพลางเขาก็เดินออกประตูไปก่อนผู้อื่น
เวินสือหนิงตามติดออกไป ขณะผ่านฟู่เวิ่นโจวก็กดไหล่เขาเบา ๆ เอ่ยเสียงนุ่ม “คุณชายรองวางใจเถิด ไม่เป็นไรหรอก เจ้าคอยเฝ้าท่านแม่ไว้ก็พอ”
ฟู่เวิ่นโจวตบหลังมือของนางเบา ๆ “ไปเถิด”
แล้วจึงสั่งให้ไฉ่หลิงตามไปด้วย
ไฉ่หลิงสีหน้าเรียบเฉย มีเพียงกำปั้นทั้งสองข้างที่กำแน่นแข็งเกร็งยิ่งนัก