กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หมอเทวดาเลี่ยวและหมัวมัวฉินถึงกับพิงกันหลับสบายอยู่
เวินสือหนิงตะลึงงัน ยังตั้งสติไม่ทัน
จนฟู่เวิ่นโจวตบมือน้อย ๆ ของนางเบา ๆ นางจึงได้สติกลับมา
ทั้งสองกำลังคิดจะกลับห้องอย่างเงียบเชียบ หมอเทวดาเลี่ยวก็ตื่นขึ้นมาทันใด
เขาขยับตัว หมัวมัวฉินก็ตื่นตามไปด้วย
ดังนี้แล้ว สี่ดวงตาก็จ้องกันตาโตใส่ตาโต
จากนั้น ต่างก็ดึงสายตากลับ กลับห้องของตนอย่างเงียบ ๆ
เวินสือหนิงตะลึงเป็นอันมาก “อาจารย์กับหมัวมัวฉิน? เรื่องเมื่อใดกันเจ้าคะ”
ฟู่เวิ่นโจวกลับเห็นเป็นเรื่องปกติ “ทั้งสองมีประสบการณ์คล้ายกัน หากเป็นสหายรู้ใจ ดูแลกันได้ ก็เป็นเรื่องโชคดีเรื่องหนึ่ง”
เวินสือหนิงเห็นด้วยอย่างยิ่ง เพียงแต่ประหลาดใจเกินไปเท่านั้น