กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลิวเอ้อร์ร่างกายอ่อนแอ ลำคอยังบาดเจ็บเพราะอาเจียนอย่างรุนแรง
ยามหัวเราะกลับส่งเสียงฮ่อกฮ่อก ดั่งสูบลมเก่าผุ
ใบหน้าที่เพียงมองก็ทนไม่ได้อยู่แล้ว ยิ่งเมื่อประกอบกับรอยยิ้มประหลาด ก็ยิ่งน่าเกลียดน่ากลัวขึ้นอีก
เว่ยฟางขนหัวลุกวาบ ร่างกายหดเกร็งเป็นก้อนโดยไม่รู้ตัว สั่นสะท้านพลางแผดเสียง
“ฝันไปเถิด! เจ้าฝันไปแล้ว! ต่อให้ข้าตายก็ไม่ยอมแต่งกับเจ้า!”
หลิวเอ้อร์ดิ้นรนเข้าหานาง “อย่างไร? ยามนี้รังเกียจข้าว่าอัปลักษณ์น่ากลัวแล้วหรือ แล้วเหตุใดเจ้ายังยิ้มให้ข้า?”
เว่ยฟางตกใจจนขวัญกระเจิง ส่งเสียงกรีดร้องหลุดออกมา
“เจ้าอย่าเข้ามา!”
หลิวเอ้อร์อ่อนแรงถึงขีดสุดจริง ๆ เพียงดิ้นรนสองครั้งก็หมดเรี่ยว
ยามนี้เว่ยฟางดูเหมือนจะได้สติขึ้นมาบ้างแล้ว