กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ฟู่เวิ่นโจวจนใจ “สือหนิง เจ้ากลับไปนอนห้องของตัวเองเถิด เจ้ามีเรื่องให้ทำมากมายทุกวัน หากพักผ่อนไม่ดี ร่างกายจะทนไหวได้อย่างไร”
ยิ่งไปกว่านั้น ตัวเองในสภาพน่าเกลียดเช่นนี้ นางไม่กลัวหรือ
เวินสือหนิงพูดอย่างมั่นใจ “ตอนนี้ข้าเป็นแพทย์ของคุณชายรอง คุณชายรองต้องฟังข้า ในฐานะฮูหยินของคุณชายรอง สามีภรรยานอนเตียงเดียวกันย่อมสมควรยิ่ง คุณชายรองก็ยังต้องฟังข้า”
“วางใจเถิด ข้านอนหลับสนิท อีกทั้งอยู่ด้านขวา จะไม่ทำร้ายคุณชายรอง”
ฟู่เวิ่นโจวทำอะไรนางไม่ได้ จึงเลิกพูด แต่กลับกลุ้มใจเรื่องอื่นต่อ
“สือหนิง เจ้าอยากเรียนแพทย์จริง ๆ หรือ”
เวินสือหนิงกะพริบตากลมโต “ย่อมจริง”
ฟู่เวิ่นโจว “เพราะข้าหรือ”