กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ได้ยินเช่นนั้น ฟู่เวิ่นโจวก็ประหลาดใจอยู่บ้าง มองจิ้นอัน แล้วหันมองเซียงเฉ่า
จิ้นอันดีใจจนหัวใจเบ่งบาน ทรุดคุกเข่าลงกับพื้นดังพลั่ก
“ขอบคุณคุณชายรอง ขอบคุณฮูหยินรอง จิ้นอันแล้วแต่ท่านทั้งสองสั่งขอรับ”
พูดจบ เขาก็หันไปอีกทาง ถึงกับคุกเข่าคารวะเซียงเฉ่าด้วย
“ขอบใจเซียงเฉ่า ขอบใจที่เจ้ายอมแต่งงานกับข้า!”
เซียงเฉ่า “……”
“ไม่ได้สิ เจ้าบ้าหรือ!”
ที่ไหนกันมีสามีคุกเข่าให้ภรรยาของตนเอง
เซียงเฉ่ารีบดึงจิ้นอันขึ้นมา อยากจะทุบเขาอีกสักยก
ฟู่เวิ่นโจวยิ้มกว้าง กล่าวอย่างแช่มชื่น “ในเรือนไร่นี้ สมควรจัดงานมงคลให้ดีสักงานจริง ๆ”