ตอนที่ 59 เว่ยฟาง

ฟู่เวิ่นโจวหัวเราะกล่าว “ไม่เป็นไร กินได้คือบุญ เมื่อถึงเรือนไร่ ข้าไปตกปลาได้ทุกวัน เจ้าอยากกินอย่างไรก็กินอย่างนั้น”

“อืม ๆ”

เวินสือหนิงพยักหน้าถี่ ๆ ด้วยความยินดี ใบหน้าเล็ก ๆ ถูแขนเขาเพื่ออ้อน

“คุณชายรองดีกับข้าที่สุด”

ส่วนเรื่องวุ่นวายทั้งหลายในเมืองหลวง ถ้าห่างได้ก็จงห่าง

หากหลีกเลี่ยงไม่ได้จริง ๆ ก็ยังมีนางอยู่นี่

เจตนาของคุณชายรอง นางเข้าใจหมด

เวินสือหนิงซบหน้าลงบนแขนฟู่เวิ่นโจว เสียงอู้อี้ “คุณชายรอง เจ้าเชื่อข้าเถิด ข้าจะเติบโต ข้าปกป้องตัวเองได้ และปกป้องเจ้าได้ด้วย”

ปลายหัวใจของฟู่เวิ่นโจวสั่นไหวเล็กน้อย นิ้วมือลูบแก้มนางเบา ๆ ปลายนิ้วอุ่น ๆ ราวกับกำลังเช็ดความกังวลและความไม่สบายใจทั้งหมดออกให้นาง

“ข้าเชื่อเจ้าเสมอมา”