กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เวินสือหนิงพยักหน้าอย่างว่าง่าย “ข้าเข้าใจแล้ว เรื่องออกจากจวน ข้าจะไม่พูดอีก”
นางวางตะเกียบลง ดวงตากลมใสจ้องมองฟู่เวิ่นโจวอย่างจริงจัง
“และขอคุณชายอย่าได้รู้สึกเป็นภาระเลย คนเราต่างมีชะตาของตน ท่านได้ช่วยพลิกทิศทางชีวิตข้าแล้ว ทางที่เหลือให้ข้าเดินด้วยตนเองเถิด”
ฟู่เวิ่นโจวยิ้มบาง ๆ “ไม่ใช่ภาระ แต่เป็นโชค……ที่เป็นเจ้า ทำให้ชีวิตข้าสมบูรณ์ ทำให้ข้ารู้ว่าตนยังมีคุณค่าอยู่บ้าง”