ตอนที่ 16 ปลอบขวัญ

ฟู่หว่านเอ๋อร์กล่าวแผ่วเบา “พี่ใหญ่ตอนนี้กำลังนำของกำนัลตอบแทนไปส่งทีละบ้านทีละเรือน”

ฟู่เวิ่นโจวฝืนยิ้มขื่นอย่างไม่อาจห้าม

เขาคิดว่าพิธีแต่งงานครั้งนี้พอจะทำให้พี่ใหญ่เห็นชัด คนเมื่อสิ้นอำนาจถูกเหยียบย่ำเป็นเรื่องปกติ สิ่งที่เสาะหาไม่ได้ที่สุดคือคำว่าจริงใจ

แทนที่จะหน้าด้านไปเกาะเกี่ยวคนนั้นดึงคนนี้ สู้ทำหน้าที่ของตนให้ดี ใช้ชีวิตของตนให้ดีก็พอ

ปล่อยเขาไปเถิด อย่างไรตอนนี้เขาก็เป็นเจ้านายของจวนโหว การจะบริหารจวนโหวอย่างไร ไม่ใช่เรื่องที่คนพิการอย่างเขาจะพูดได้อีก

ฟู่เวิ่นโจวมองอาหารจำนวนมากที่ยังมิได้แตะต้อง สั่งว่า “เจ้ากับจิ้นอันจัดการ เอาอาหารเหล่านี้ไปให้ผู้ที่ต้องการเถิด”