กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 95 เกือบทำปืนลั่น
จางเหยียนลืมตาตื่นจากการหลับใหล
"บ้าจริง ฝันว่าเจอเรื่องเร้าใจสุด ๆ แท้ ๆ แต่กลับจำอะไรไม่ได้เลย!"
จางเหยียนล้างหน้าแปรงฟันจนสดชื่น ยืนจัดทรงผมหน้ากระจกอยู่นาน ก่อนเปลี่ยนเป็นเสื้อแขนสั้นกับกางเกงขาสั้น เตรียมไปวิ่งตอนเช้าแถวบ้านเซี่ยสีชิง
ทั้งคู่รู้จักกันมาระยะหนึ่งแล้ว และในฐานะเพื่อนวิ่งคนเดียวของเซี่ยสีชิง จางเหยียนก็พอรู้ว่าเธอมักออกกำลังกายช่วงไหน
แต่รู้เวลาอย่างเดียวก็ยังไม่พอ ทุกเช้าเธอวิ่งเหมือนกำลังหลบใครบางคน เปลี่ยนเส้นทางไม่ซ้ำกันสักวัน เดาทางแทบไม่ได้