กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 107 คืนนี้ให้เขาออกมาคุยกับนายหน่อยดีไหม
เย่จั๋วถูกตบแต่ก็ไม่คิดจะหลบ หนำซ้ำยังคว้าข้อมือเล็กนั้นไว้แล้วดึงมาแนบกับแก้มตัวเอง คลอเคลียเบาๆ อย่างเอาแต่ใจ
"สวี่โม่ ผมรู้ว่าเธอมีความลับ ผมจะไม่ถามว่าทำไม แต่ต่อจากนี้ไปเธออย่าผลักไสผมอีกได้ไหม ผมไม่อยากถอนสัญญาสมรสกับเธอ ผมอยากอยู่เคียงข้างเธอ เป็นที่พึ่งให้เธอ"
คราวนี้สวี่โม่ที่ปกติมักจะเย็นชาและเด็ดขาดกลับไม่ได้เอ่ยปากปฏิเสธในทันทีอย่างเช่นเคย
ทว่าในจังหวะที่ประกายความหวังในดวงตาของเย่จั๋วกำลังทอแสงเจิดจ้า วินาทีต่อมาสวี่โม่ก็ทำลายความคาดหวังนั้นจนพังทลาย
"ฝันไปเถอะ"
เย่จั๋วชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะนั้นทุ้มนุ่มเจือความเอ็นดูและตามใจอย่างที่สุด