เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 89
นาฬิกาเสมือนขนาดเล็กเรียบง่ายบนโต๊ะเปล่งแสงสีขาวนวล ตัวเลขสองหลักด้านหน้าพลันเปลี่ยนจากยี่สิบสองเป็นยี่สิบสาม
ห้าทุ่มแล้ว
ลุดวิกขมวดคิ้วเล็กน้อย สายตาเหลือบมองชายหนุ่มที่สวมหมวกเชื่อมต่อโลกเสมือนจริงนอนอยู่บนเตียงเป็นระยะ ใบหน้าส่วนใหญ่ของอีกฝ่ายถูกหมวกบดบัง เหลือให้เห็นเพียงคางเรียวเล็ก
ผิวของเซี่ยเหยี่ยนขาวมาก ราวกับหิมะใหม่ในฤดูหนาว ริมฝีปากสีแดงเรื่อจึงกลายเป็นสีสันเพียงจุดเดียวบนใบหน้า
ทำไมยังไม่ตื่นอีก? โลกเสมือนจริงมีอะไรสนุกนักหนา?
ลุดวิกพลิกหน้าหนังสืออย่างไม่ใส่ใจ ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็พลิกย้อนกลับไปหลายหน้าโดยไม่แสดงสีหน้า จนพบหน้าที่อ่านค้างไว้ในห้องเรียนตอนกลางวัน
"อืม..."
เสียงครางแผ่วเบาราวกับเสียงหอบหลุดออกมาจากริมฝีปากของใครบางคน
ร่างลุดวิกแข็งทื่อ นิ้วมือออกแรงอย่างกะทันหันจนหน้าหนังสือยับเป็นรอยน่าเกลียด เขาหันหน้าไปอย่างแนบเนียน เตรียมจะพูดอะไรสักสองสามประโยค