เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 57
ลมฤดูใบไม้ร่วงพัดแรงจนใบไม้ส่งเสียงดังซู่ซ่า สายลมบางส่วนลอดผ่านช่องว่างเข้ามาภายในห้อง ทำให้ชายผ้าม่านพลิ้วไหวเบา ๆ
ผิวของชายหนุ่มเนียนละเอียดราวกับผ้าไหมชั้นดี ชวนให้สัมผัสจนไม่อยากปล่อยมือ
ภายใต้ภาวะถูกกระตุ้นอย่างรุนแรง เขาไม่เหลือท่าทางหยิ่งยโสและทำอะไรตามใจเหมือนตอนอยู่ในบาร์ กลับเชื่องราวกับแมวบ้านตัวหนึ่ง เอาแต่ถูไถมือของชายคนนั้นอย่างแรง
"...ทรมาน"
สีแดงระเรื่อแต้มอยู่บนพวงแก้ม เมื่อประกอบกับดวงตาดอกท้อที่หางตาเชิดขึ้น ก็ยิ่งเผยเสน่ห์เย้ายวนชวนให้ผู้คนแทบคลุ้มคลั่ง
ลมหายใจของชายคนนั้นถี่กระชั้นขึ้นเล็กน้อย
เขาใช้นิ้วหัวแม่มือกดเบา ๆ ตรงหางตาชายหนุ่ม ดวงตาดำสนิทคู่นั้นมีม่านหมอกบาง ๆ ปกคลุม เปลือกตากะพริบเบา ๆ ก่อนหยดน้ำตาร้อนผ่าวสองสามหยดจะร่วงลงบนฝ่ามือของเขา
นิ้วมือของชายคนนั้นสั่นเล็กน้อย กลิ่นลูกพีชยิ่งเข้มข้นขึ้น