กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 42
แสงแดดแรกของยามเช้าส่องผ่านม่านบาง ๆ ทอดแสงสลัวลงในห้องอันเงียบสงบ
เซี่ยเหยี่ยนนั่งพิงหัวเตียง รับรู้ถึงความปวดเมื่อยทั่วร่าง ดวงตาเหม่อลอยไร้จุดหมาย ศีรษะที่เมาค้างปวดตุบ ๆ เล็กน้อย บนร่างกายส่วนบนขาวผ่องมีรอยแดงแต้มอยู่ประปรายราวกับดอกเหมย
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไร เขาจึงหาเสียงของตัวเองเจอ ก่อนถามระบบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
[ฉันจำได้ว่า... ฉันเป็นฝ่ายรุกใช่ไหม?]
ระบบหมายเลข 999 ตอบเสียงเบา
[ใช่]
[ถูซีเป็นนายเอก]
[อืม]
[ถ้าอย่างนั้น...]