เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 12
ทรายอุ่น ๆ กลบหลังเท้า สายลมทะเลพัดพากลิ่นเค็มชื้นลอยวนอยู่ใกล้ปลายจมูก
ชายหนุ่มยืนอยู่ตำแหน่งด้านหลัง ดวงตาสีน้ำตาลเกาลัดสะท้อนแสงแดดจนดูราวกับมีประกายสีทอง ทำให้ดูเย็นชาผิดปกติ แรงกดดันจากตัวเขาเพิ่มสูงขึ้นเรื่อย ๆ
ลูกบอลสีขาวถูกโยนขึ้นฟ้า เขาออกแรงกระโดดด้วยขาทั้งสองข้าง ก่อนตบลูกบอลออกไปอย่างรุนแรง
ลูกบอลพุ่งไปราวกับสายฟ้าสีขาว หมุนคว้างแล้วกระแทกลงบนพื้นข้างเท้าของไป๋จื้ออี๋อย่างแรง ก่อนกระเด้งออกไปอีกสองสามเมตร
ไป๋จื้ออี๋กะพริบตา ก้มหน้าลงอย่างเชื่องช้า จ้องหลุมขนาดใหญ่ข้างเท้าตัวเองนิ่ง ๆ มุมปากกระตุก
"นี่... รุนแรงเกินไปแล้วมั้ง"
ความหึงหวงทำให้คนเราระเบิดศักยภาพออกมาได้
"ปรี๊ด!" กรรมการเป่านกหวีด "ทีมสีแดงได้หนึ่งคะแนน ตอนนี้คะแนนอยู่ที่ 2 ต่อ 1"
แม้แต่เซี่ยเหยี่ยนก็ยังอึ้ง เขาหันไปมองชายหนุ่ม เห็นอีกฝ่ายเผยรอยยิ้มทั้งดุดันและอ่อนโยนให้ น้ำเสียงนุ่มนวล แต่เต็มไปด้วยความมั่นใจที่ไม่อาจโต้แย้งได้