เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 11
ทะเลสีคราม ท้องฟ้าสดใส หนุ่มหล่อสาวสวย รวมกันเป็นภาพทิวทัศน์อันงดงามที่ดึงดูดสายตาผู้คนนับไม่ถ้วน
เซี่ยเหยี่ยนอุ้มลูกวอลเลย์บอลไว้หนึ่งลูก ยืนอยู่ตำแหน่งด้านหลัง เมื่อกรรมการเป่านกหวีด เขาจึงค่อย ๆ โยนลูกบอลขึ้นฟ้าอย่างไม่รีบร้อน ก่อนยกมือขวาขึ้นตี
เพียะ!
ลูกบอลกลมสีขาวลอยข้ามตาข่ายไปอย่างแผ่วเบา
มันอ่อนแรงราวกับเด็กน้อยผู้น่าสงสาร ก่อนถูกฝ่ายตรงข้ามตบกลับมาอย่างแรงดุจสายฟ้า แตกต่างจากเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง
"ปรี๊ด!" กรรมการเป่านกหวีด "ทีมสีน้ำเงินได้หนึ่งคะแนนก่อน"
สำหรับการแข่งขันวอลเลย์บอลครั้งนี้ ผู้กำกับลดขั้นตอนให้ง่ายขึ้น ทีมใดได้สามคะแนนก่อนก็เป็นฝ่ายชนะ
เมื่อทำคะแนนแรกได้อย่างง่ายดาย แม้แต่ไป๋จื้ออี๋ก็ยังอึ้งไปเล็กน้อย เขาหันไปมองภรรยา ก่อนพูดหยอกล้อว่า "ดูเหมือนฝีมือฉันยังไม่ตกนะ"
"อีกฝ่ายประมาทต่างหากค่ะ" หร่วนเหม่ยเสียนตอบยิ้ม ๆ