เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 9
แสงอาทิตย์ค่อย ๆ ร้อนแรงขึ้น จากสีทองเปลี่ยนเป็นสีเหลืองอ่อน ชายหนุ่มยืนอยู่ท่ามกลางแสงแดด เส้นผมสั้นสีดำอ่อนนุ่มถูกย้อมเป็นสีน้ำตาลทองจาง ๆ
เขาหลุบตาลง หลบเลี่ยงสายตาของอีกฝ่าย จากมุมที่ถูซียืนอยู่ สามารถมองเห็นลำคอขาวเรียวยาวของเขาได้อย่างชัดเจน หยาดเหงื่อซุกซนสองสามหยดไหลลงมาตามกระดูกไหปลาร้า ก่อนเลื่อนหายเข้าไปในส่วนที่ลึกกว่า
ดวงตาของชายหนุ่มลึกล้ำมืดมนขึ้น ลำคอแห้งผาก ทั้งที่ไม่ได้ออกกำลังกาย แต่ลมหายใจกลับถี่กระชั้นขึ้นเล็กน้อย
'ไม่ได้! ยังไม่ถึงเวลา'
ถูซีหลับตาลงทันที เมื่อเปิดขึ้นอีกครั้ง เขาก็กลับมาสวมหน้ากากอ่อนโยนตามเดิม ราวกับแฟนหนุ่มผู้เอาใจใส่และเข้าอกเข้าใจ เขาไม่ได้ซักถามต่อ
"แปดโมงแล้ว พวกเราไปกินอาหารเช้าด้วยกันเถอะ แต่ก่อนหน้านั้น..."
เขาถามเสียงเบา
"นายอยากกลับห้องไปอาบน้ำก่อนไหม?"
"ได้"