เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 8
ยามเช้าตรู่ สายลมอ่อน ๆ พัดลอดผ่านช่องหน้าต่างเข้ามาภายในห้อง ชายหนุ่มบนเตียงนอนแผ่แขนแผ่ขาอย่างสบายใจ ปล่อยให้นาฬิกาปลุกในโทรศัพท์ดังซ้ำแล้วซ้ำเล่า
หลังจากอิดออดอยู่สิบห้านาที ในที่สุดชายหนุ่มก็ลืมตาขึ้น
ดวงตาดอกท้อเรียวยาวหางตางอนมีม่านหมอกบาง ๆ ปกคลุมอยู่ แม้เจ้าของดวงตากำลังเหม่อลอย แต่กลับยังดูเปี่ยมด้วยความรักใคร่ ราวกับกำลังมองคนรัก
"ไม่อยากลุกจากเตียงเลย"
ชายหนุ่มบ่นพึมพำกับตัวเอง
เขากอดผ้าห่มบางสำหรับห้องปรับอากาศแล้วกลิ้งตัวหนึ่งรอบ ชุดนอนแหวกเปิดอย่างไม่เรียบร้อย เผยให้เห็นผิวขาวสะอาดส่วนเล็ก ๆ เขาพลิกตัวอย่างแรงอีกครั้ง ในที่สุดก็ทำภารกิจอันน่ากลัวอย่างการลุกจากเตียงสำเร็จ
เซี่ยเหยี่ยนรีบล้างหน้าแปรงฟันให้เรียบร้อย สวมชุดกีฬา ก่อนเดินเร็ว ๆ ลงไปชั้นหนึ่ง
ตอนนี้เพิ่งเจ็ดโมงเช้า แขกรับเชิญส่วนใหญ่ยังจมอยู่ในห้วงนิทรา การถ่ายทอดสดยังไม่เริ่ม ชั้นหนึ่งว่างเปล่า มีเพียงเจ้าหน้าที่สองคนกำลังเช็ดโต๊ะ