เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 4
บนโลกออนไลน์กำลังเกิดความวุ่นวายอย่างหนัก ผู้คนสารพัดประเภทผลัดกันออกมาแสดงความคิดเห็น จนเวยป๋อล่มไปถึงสองครั้ง เหล่าโปรแกรมเมอร์ถูกบังคับให้ลุกขึ้นมาทำงานล่วงเวลา เส้นผมบนศีรษะก็นับวันยิ่งบางลง
นับตั้งแต่หวังต้าจ้วงมาเป็นผู้จัดการส่วนตัวของเซี่ยเหยี่ยน เขาก็ได้รับค่าตอบแทนเพียงน้อยนิด แต่กลับต้องแบกรับความกังวลสารพัดเรื่อง ทุกวันแทบจะถูกอีกฝ่ายทำให้โมโหตายอยู่แล้ว
แต่จะทำอย่างไรได้ล่ะ? ในเมื่อเป็นศิลปินที่ตัวเองเก็บกลับมาเลี้ยงดู
เขาจึงไล่โทรศัพท์หาคนทีละคน
"อ๊ะ! ผู้จัดการเฉิน ขอโทษจริง ๆ ครับที่รบกวนแต่เช้า แต่ทางเรามีเรื่องนิดหน่อย คุณช่วยดูหน่อยได้ไหมว่าฝ่ายประชาสัมพันธ์จะเพิ่มงบประมาณให้ได้หรือเปล่า... ผมรู้ว่าทุกคนต่างก็ลำบาก แต่คุณก็รู้จักเซี่ยเหยี่ยนของเราดี เขาไม่ได้เป็นคนเลวโดยเนื้อแท้..."
"ประธานโจว คุณพูดถูกครับ แต่การมีชื่อเสียงจากข่าวเสียหายก็ไม่ควรเป็นแบบนี้นะครับ แฟนคลับของถูซีพวกนั้นบ้าคลั่งเกินไป ผมคิดว่าพวกเราควรถอนข่าวออกก่อน... ฮัลโหล ๆ ๆ!"
...
"ผมรู้ว่าบริษัทของเราเล็ก งบประมาณไม่เพียงพอ แต่..."
เมื่อมองโทรศัพท์ที่ถูกตัดสายไปอีกครั้ง หวังต้าจ้วงก็โกรธจนหน้าแดงคอแดง เขาสบถด้วยเสียงต่ำ