เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 2
ชายหนุ่มหน้าตาโดดเด่นสองคนแนบชิดกัน ผิวกายสัมผัสกัน ลมหายใจผสานเข้าด้วยกัน ราวกับงูงามสองตัวที่พันรัดกันแน่น ไม่มีใครยอมปล่อยอีกฝ่าย
ความรู้สึกซาบซ่านจนแขนขาอ่อนแรง อุณหภูมิร้อนผ่าวจากร่างกาย และฝ่ามือที่จับตรึงเขาเอาไว้
สมองของเซี่ยเหยี่ยนขาวโพลน ดวงตาปกคลุมด้วยม่านหมอกบาง ๆ ขนตาเปียกชื้น กระทั่งถูซีปล่อยเขาและช่วยให้เขาหายใจได้สะดวกขึ้น
"เหยี่ยนเหยี่ยน หายใจสิ"
เขาจึงได้สติกลับมาและรีบหอบหายใจอย่างหนัก
เซี่ยเหยี่ยนจดจำบทบาทของตัวเองเอาไว้ขึ้นใจ พยายามปรับลมหายใจให้สม่ำเสมอ ก่อนยกมุมปากเผยรอยยิ้มไม่ใส่ใจ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเกียจคร้าน
"ที่รัก เร่าร้อนจริง ๆ เลยนะ"
แสงไฟภายในบาร์สลัวมาก นอกจากถูซีที่มองเขาอยู่ในระยะใกล้แล้ว ก็ไม่มีใครสังเกตเห็นความตื่นตระหนกที่ซ่อนลึกอยู่ในดวงตาของเขา
"ฮะ..." ใครบางคนหัวเราะอย่างกระอักกระอ่วน