กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 267 ตำหนักกุยหลิงแม่น้ำเฮยสุ่ย (2)
ซุนอู้คงผายมือทั้งสองข้างออกอย่างจนใจพลางกล่าวว่า
"ศิษย์พี่ หรือท่านจะออกมาข้างนอกสักหน่อยก่อนเล่า"
"ท่านทำเช่นนี้ จะไม่ให้ผู้คนหวาดกลัวได้อย่างไรกัน!"
สิ้นเสียงของซุนอู้คง ทั่วทั้งแม่น้ำเฮยสุ่ยพลันตกอยู่ในความเงียบสงัดในพริบตา!
ซุนอู้คงใจกระตุกวูบ ลอบรำพึงในใจว่า
"ซวยแล้ว ดูท่าข้าจะพูดผิดหูเข้าอีกแล้ว!"
"ปากหนอปาก โทษเจ้าคนเดียวแท้ๆ!"
เป็นไปตามที่ซุนอู้คงคาดไว้ไม่มีผิด!
เพิ่งจะคิดเช่นนั้นในใจ ชั่วพริบตาถัดมา ก้นแม่น้ำเฮยสุ่ยทั้งสายก็เริ่มปั่นป่วนซัดสาดอย่างรวดเร็ว!