บทที่ 221 หวนคืนสู่แสงตะวัน

บทที่ 221 หวนคืนสู่แสงตะวัน

เมื่อข้อเดิมพันเสร็จสิ้น ทุกคนจึงเบนสายตากลับไปยังจูกังเลี่ยในม่านแสงอีกครั้ง

ยามนี้ จูกังเลี่ยได้ปีนขึ้นมาเกินครึ่งทางแล้ว

"แปลกจริง เหตุใดจึงรู้สึกว่าหลุมลึกนี้ตื้นขึ้นมากกันนะ"

จูกังเลี่ยไม่รู้สึกถึงกาลเวลาที่ล่วงเลยไปแม้แต่น้อย ทว่ากลับยังคงจับสังเกตถึงความผิดปกติได้อย่างชัดเจน

แต่เขาก็มิได้คิดติดใจสงสัยอันใดมากความ

ขอเพียงออกไปได้ก็พอแล้ว จะไปสนใจเรื่องพรรค์นั้นให้มากความทำไมกัน

ยามนี้จูกังเลี่ยสามารถมองเห็นแสงสว่างรำไรตรงปากถ้ำได้แล้ว จิตใจจึงเปี่ยมล้นไปด้วยลูกฮึด

เมื่อหาจุดบนผนังถ้ำที่พอจะวางเท้าเหยียบได้ข้างหนึ่ง จูกังเลี่ยก็แนบร่างทั้งร่างเข้ากับผนังถ้ำเพื่อพักผ่อนฟื้นฟูกำลังวังชา