กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 220 คำเดิมพัน
จูกังเลี่ยไม่รู้ว่าตนรูดไถลไปตามผนังหินอยู่นานเท่าใด ในที่สุดก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่เท้าเหยียบลงบนพื้นดินอันมั่นคงอีกครั้ง
“แม่เจ้าโว้ย ถ้ำนี้ไยจึงลึกถึงเพียงนี้!”
จูกังเลี่ยคลำทางสะเปะสะปะไปทั่วท่ามกลางความมืดมิดจนมองไม่เห็นแม้แต่นิ้วมือทั้งห้า
เดินอยู่นานครึ่งค่อนวันก็ยังไม่พบจุดที่มีแสงสว่างแม้แต่น้อย
“ช่างเถอะ พักผ่อนสักประเดี๋ยวดีกว่า!”
จูกังเลี่ยวางเกาชุ่ยหลันที่หมดสติลงบนพื้น ส่วนตนเองก็พิงเสาต้นตรงกลางแล้วเริ่มนอนหลับกรนฟี้ๆ ขึ้นมา
เมื่อเห็นเช่นนั้น จุ่นถีและเจี่ยอิ่นก็โกรธจนตาเบิกกว้างแทบถลน!
“ไม่ใช่สิ เขานอนหลับลงไปได้อย่างไร?”
“วัยอย่างเขา เหตุใดถึงยังนอนหลับลงได้อยู่อีก?”