กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 25 ทำไมถึงไม่ดิ้นรนแล้ว?
ใต้ท้องฟ้ายามค่ำคืนที่มืดสนิท เม็ดฝนขนาดเท่าถั่วร่วงกระทบลงบนร่มดังเปาะแปะ
เสิ่นอวิ๋นยวนกางร่มเดินทางมาที่ภูเขาด้านหลังสำนักเพียงลำพัง สายตาจับจ้องไปยังป่าทึบมืดมิดเบื้องหน้า
นางใช้มือข้างเดียวทำท่าผนึกเพื่อวางค่ายกล จากนั้นก็แผ่จิตสัมผัสวิญญาณตรวจสอบทุกซอกทุกมุมของภูเขาด้านหลังสำนัก
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน นานจนพลังวิญญาณของนางแทบจะหมดลง ในที่สุดนางก็ตรวจพบกลิ่นอายแปลกปลอมสายหนึ่งจากมุมหนึ่งทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของภูเขาด้านหลังสำนัก
ทันทีที่นางสัมผัสโดนกลิ่นอายสายนั้น พลังวิญญาณที่แฝงไปด้วยจิตสังหารรุนแรงก็พุ่งเข้าใส่ปลายนิ้วของนาง ความเจ็บแปลบแล่นขึ้นมา ก่อนเลือดจะไหลออกมาทันที