บทที่ 259

บทที่ 259

ลูกเขยคนนี้ยังมีประโยชน์ในเวลาแบบนี้อยู่บ้าง

เย่หลานโม่ถึงได้สังเกตเห็นพ่อตา เขาเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? “ได้ครับ ขอบคุณครับพ่อ”

เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงเดินไปที่ห้องครัวแล้วต้มบะหมี่น้ำเปล่าหนึ่งหม้อ ก่อนจะแบ่งไปครึ่งหนึ่งให้ลูกสาวและลูกเขย

ส่วนอีกครึ่งหนึ่งนำไปให้ที่ห้องข้างๆ หลี่หลี่หยางกำลังยุ่งวุ่นวายอยู่ เขาไม่ยอมให้คนอื่นช่วย เพราะต้องการลงมือจัดเตรียมงานศพด้วยตัวเองทุกขั้นตอน

นี่เป็นสิ่งสุดท้ายที่เขาจะทำให้พ่อได้

ถงอวิ๋นคอยอยู่เคียงข้างเขาตลอดด้วยสีหน้ากระวนกระวายใจ

อันเสวียหมินเดินเข้าไป “พี่ครับ พี่ก็ทานอะไรบ้างเถอะ ถ้าขืนไม่ทานจนล้มป่วยไป ใครจะมาเป็นคนดำเนินงานศพล่ะครับ?”

ถงอวิ๋นรู้สึกซาบซึ้งใจมาก “นั่นสิคะ พูดถูกแล้วค่ะ พี่ฟังน้องเขยเถอะนะคะ”

หลี่หลี่หยางรับชามไป แต่กลับทานไม่รู้รส “น้องเขย หลายปีมานี้ขอบใจนายมากที่ช่วยดูแลพ่อแทนฉัน”