กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kidcat
บทที่ 257
“ทับทิมสิบเม็ดค่ะ เม็ดที่เล็กที่สุดก็หนึ่งกะรัตแล้ว” อันอี้ฉิงเป็นคนดูของเป็น ทับทิมพวกนี้ไม่มีตำหนิ เจียระไนมาอย่างดี ความวาวสูง น่าจะถึงเกรดพรีเมียมเลยค่ะ
เย่หลานโม่เป็นผู้ชายแท้ๆ เรื่องอัญมณีเครื่องประดับจึงไม่ได้มีความเข้าใจเท่าไรนัก “ดูท่าทางบ้านเขาคงจะมีเหมืองล่ะมั้งครับ อย่าไปคิดมากเลย ราคาแถบนั้นคงไม่สูงเท่าไหร่หรอก”
ถึงจะพูดอย่างนั้น แต่อันอี้ฉิงก็ยังรู้สึกว่ามันเป็นของร้อนอยู่ดี
“เอาไปมอบให้ทางการดีไหมคะ?”
เย่หลานโม่เตือนสติ “ต่อให้ตอนนี้เอาไปมอบให้ เขาก็อาจจะคิดว่าเธอแอบยักยอกไว้บ้างอยู่ดี พูดไม่เคลียร์หรอกครับ”
อันอี้ฉิงนิ่งงันไป ก็จริงอย่างว่า
ช่างเถอะ ถือว่าเป็นค่าข้าวก็แล้วกัน
“รีบไปพักผ่อนเถอะ เสี่ยวอู่ เด็กดี ไปนอนได้แล้ว”
“ราตรีสวัสดิ์ค่ะ ดอกเตอร์เย่”