บทที่ 240

บทที่ 240

เหลิ่งเยี่ยนหน้าถอดสี ราวกับคนตาย เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าอันอี้ฉิงจะใช้ไม้นี้

“นี่เธอวางแผนไว้ล่วงหน้าแล้วใช่ไหม?”

ทันทีที่คิดได้ดังนั้น เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกว่าอันอี้ฉิงช่างน่ากลัวเหลือเกิน

สิ่งที่เธอทำมาทั้งหมดกลับกลายเป็นเรื่องน่าขัน และทุกย่างก้าวล้วนถูกอันอี้ฉิงจูงจมูกไปหมด

คนแบบนี้เนี่ยนะที่เธอเคยคิดว่ารับมือได้ง่าย?

อันอี้ฉิงเคี้ยวแอปเปิลอย่างเชื่องช้า “ฉันแค่กำลังฝึกซ้อมพูดอยู่พอดี เธอก็ดันเดินเข้ามาเอง ฉันก็เลยลืมกดปิดน่ะ”

ประโยคแรกน่ะเรื่องจริง ส่วนประโยคหลัง... ก็ไปตีความกันเอาเองนะ

คนระดับเหลิ่งเยี่ยนแบบนี้ ต่อหน้าเธอยังถือว่าห่างไกลนัก

เย่หลานโม่ยืนดูบันทึกภาพทั้งหมดจนจบอย่างเงียบเชียบ อารมณ์ในใจซับซ้อนอย่างยิ่ง