บทที่ 227

บทที่ 227

การเดินทางลงใต้ในครั้งนี้ เย่จงหย่งตั้งใจลางานยาวเป็นพิเศษ เขาพาบุตรชายทั้งสองคนคือเย่หลานโม่และเย่หยวนไป๋ รวมถึงพี่สี่อันเป่ยไห่และน้องสาวอันอี้ฉิงร่วมเดินทางไปด้วย

คณะเดินทางกลุ่มนี้ดูคึกคักสนุกสนาน จึงไม่รู้สึกเหงาเลยแม้แต่น้อย

เย่จงหย่งตั้งใจไปสู่ขออย่างเป็นทางการ จึงพกพาความจริงใจมาอย่างเต็มเปี่ยม

เมื่อลงจากรถไฟ ก็พบอันตงไห่และอันซีไห่ สองพี่น้องมารอรับอยู่ที่ทางออก

ทันทีที่เห็นอันอี้ฉิง ดวงตาของทั้งสองก็เป็นประกายขึ้นมา “เสี่ยวอู่”

อันอี้ฉิงวิ่งถลาเข้าไปหาพลางร้องเรียกด้วยความดีใจ “พี่ใหญ่ พี่สาม”

อันตงไห่โอบกอดน้องสาวตัวน้อย เธอคนนี้ยังคงดูบอบบางน่ารักเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน

ไม่ว่าเธอจะโตขึ้นแค่ไหน เธอก็ยังคงเป็นน้องสาวที่พวกเขารักมากที่สุดเสมอ

อันซีไห่ลูบศีรษะน้องสาว รู้สึกว่าเสี่ยวอู่นับวันยิ่งดูน่ารักขึ้นทุกที “เสี่ยวอู่ เดี๋ยวพี่สามจะพาเธอเที่ยวรอบเมืองเซินเฉิง จะพาไปกินของอร่อยๆ เอง”