บทที่ 222

บทที่ 222

โทรศัพท์ถูกแย่งไป “เสี่ยวอู่ พ่อเองนะลูก พ่อคิดถึงลูกเหลือเกิน กลับบ้านเราเถอะนะ” อันเสวียหมินเรียกชื่อเสี่ยวอู่ออกมาคำแล้วคำเล่า ทำให้อันอี้ฉิงรู้สึกปวดใจจนแทบทนไม่ไหว

หลี่กู่โกรธจนอยากจะสั่งสอนลูกเขย “อย่าพูดจาเหลวไหล เสี่ยวอู่ อย่าไปฟังพ่อเขา เขาไม่มีวิสัยทัศน์ในภาพรวม”

อันเสวียหมินไม่ได้ต้องการวิสัยทัศน์อะไรทั้งนั้น เขาแค่ต้องการให้ครอบครัวอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาและมีความสุขเท่านั้น

“พ่อครับ ถ้าเสี่ยวอู่คิดถึงบ้านก็ให้แกกลับประเทศเถอะครับ ทำไมจะต้องไปทำงานที่องค์การสหประชาชาติด้วย? อยู่ไกลตั้งขนาดนั้น ผมเป็นห่วง ผมกับหย่งหลานคิดถึงลูกจนแทบจะแย่แล้ว”