บทที่ 213

บทที่ 213

อันหนานไห่จะไปรู้ได้ยังไง? พวกเขาสองคนนั่นแหละที่เป็นเพื่อนร่วมโต๊ะกัน อยู่ด้วยกันทุกวัน

อันอี้ฉิงปัดปอยผมเบาๆ “ฉันไม่เห็นจะจำได้ว่าเคยพูดแบบนั้นเลย แต่ว่านะ การอยากได้อะไรก็หยิบเอาจากร้านตัวเองเนี่ย รู้สึกดีไม่น้อยเลยล่ะ”

ทุกคนเงียบกริบ ความสุขของคนรวย ปุถุชนอย่างเราไม่เข้าใจหรอก

อันที่จริงภูมิหลังของทุกคนก็ไม่ได้แย่ มีกินมีใช้ ได้เข้าเรียนในโรงเรียนที่ดีที่สุด แต่พอได้ยินอันอี้ฉิงพูดแบบนี้แล้ว พวกเขากลับรู้สึกว่าเธอนั้นดูเหนือระดับและสง่างามจริงๆ

ยังไงเสีย คนทั่วไปก็คงไม่พกเชฟส่วนตัวติดตัวไปด้วยหรอก

และคงไม่นึกจะเปิดร้านอาหารเล็กๆ เล่นๆ ขึ้นมาเพียงเพราะอารมณ์ชั่ววูบด้วย

ใช่แล้ว มันคือการเล่น การเล่นที่ล้ำสมัยสุดๆ

เจียงจื้อเฉิงเปรี้ยวเข็ดฟันไปหมด แต่ก็ต้องคล้อยตามเธอไป “ว่าแต่ บ้านเธอมีห้างสรรพสินค้ากี่แห่งกัน?”

“ก็แค่เจ็ดแห่งเองค่ะ” อันอี้ฉิงยิ้มตาหยีพลางทำมือเป็นเลขเจ็ด