บทที่ 197

บทที่ 197

อันอี้ฉิงคิดว่านั่นน่าจะเป็นเพราะต้องการให้ท่านผู้นำมีเวลาคิดทบทวนมากขึ้น จะได้ไม่เกิดข้อผิดพลาด

อย่างท่านโจวเองก็พูดได้หลายภาษา แต่ในงานทางการทูตขนาดใหญ่ ท่านก็ยังมีล่ามติดตามตัวไปด้วยเช่นกัน

หลังจากตระเวนทักทายไปรอบหนึ่ง ท่านผู้นำก็นั่งลงพักครู่หนึ่งเพื่อรอขึ้นกล่าวสุนทรพจน์บนเวที

อันอี้ฉิงถือโอกาสนี้หยิบสมุดโน้ตเล่มพิเศษออกมา เป็นเล่มเล็กๆ ที่เล็กกว่าฝ่ามือเสียอีก

เธอตั้งใจจะอ่านทวนอีกรอบเพื่อย้ำความจำ

อย่างอื่นน่ะไม่เป็นไร แต่บทกวีมันยาวเกินไป ทั้งลิ้นพันกันและจำยาก

ถึงจะบอกว่าเธอสามารถถือสมุดโน้ตขึ้นไปบนเวทีได้ แต่ถ้าเกิดพูดผิดหรือนึกคำไม่ออกขึ้นมา ใครก็ช่วยเธอไม่ได้แล้ว

ทันใดนั้น สีหน้าของเธอก็แข็งค้าง หน้ากระดาษที่เธอจดคำแปลบทกวีเอาไว้ถูกฉีกออกไป

น้าจูที่คอยจับตามองเธออยู่ตลอดเดินเข้ามา แล้วถามด้วยเสียงต่ำ “เป็นอะไรไป?”