บทที่ 191

บทที่ 191

เขาโอบกอดต้นขาของหลี่กู่เอาไว้แน่นแล้วปล่อยโฮออกมาเสียงดัง ราวกับต้องการปลดปล่อยความคับแค้นใจที่สะสมมานานหลายปี ทั้งยังดูเหมือนเด็กเล็กๆ ที่ได้รับความน้อยเนื้อต่ำใจอย่างแสนสาหัส

เจี่ยหงเหมยและลูกๆ ทั้งสามคนก็อดไม่ได้ที่จะขอบตาแดงก่ำ มีหยาดน้ำตาคลอเบ้า

ตลอดหลายปีที่ผ่านมามันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ผู้หญิงคนหนึ่งต้องอาศัยการทำนาเลี้ยงดูลูกสามคน ต้องง่วนอยู่กับงานตั้งแต่เช้าจรดค่ำ ไม่ได้หยุดพักแม้แต่วินาทีเดียว จนแทบจะสูบเรี่ยวแรงไปจนหมดสิ้น

แต่ถึงกระนั้น ก็ทำได้เพียงให้ลูกๆ ได้กินอิ่มแค่ครึ่งท้องเท่านั้น

ที่อยู่อาศัยก็เป็นกระท่อมมุงจากที่ทั้งกันลมและกันฝนไม่ได้ หากวันไหนลมแรงจัด หลังคาก็อาจถูกหอบหายไปทั้งแถบ

ความรู้สึกนั้นขมขื่นยิ่งกว่าดีงูเสียอีก

หลี่กู่ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะก้มตัวลงหมายจะพยุงให้หลี่ซีไหลลุกขึ้น