กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kidcat
บทที่ 177
อันอี้ฉิงมองดูเด็กหนุ่มวัยรุ่นเลือดร้อนแล้วรู้สึกพูดไม่ออก “เลิกเล่นได้แล้วเสี่ยวไป๋ พาเพื่อนของนายไปหาอะไรกินเถอะ เดี๋ยวพี่เลี้ยงเอง”
เย่หยวนไป๋รู้สึกว่าตัวเองมีหน้ามีตามาก “ขอบคุณครับพี่สาวเสี่ยวอู่”
เหลยหู่ดูประหม่าเล็กน้อย “ให้พี่ใหญ่เลี้ยงข้าวพวกเรา จะดีหรือครับ? พวกเราเองก็มีเงินนะ”
เย่หยวนไป๋กรอกตาใส่เขาอย่างหงุดหงิด “เขาบอกว่าจะเลี้ยงก็กินไปสิ จะพูดมากทำไมกันนักหนา?”
เขาเป็นคนที่รู้ความจริงดีที่สุด ร้านอาหารตะวันตกแห่งนี้ถึงแม้พี่ชายจะเป็นคนเปิด แต่ก็เปิดเพื่อพี่สาวเสี่ยวอู่ต่างหาก
ไม่เห็นหรือว่าร้านตั้งอยู่ตรงหน้ามหาวิทยาลัยภาษาต่างประเทศพอดี? พี่สาวเสี่ยวอู่อยากกินเมื่อไหร่ เดินออกมาก็ได้กินแล้ว
โต๊ะของพวกเขานั่งอยู่ข้างๆ อันอี้ฉิงพอดี พวกเขาก็ค่อนข้างสงบเสงี่ยม ไม่กล้าส่งเสียงดังเพราะกลัวจะไปรบกวนพี่ใหญ่
อันอี้ฉิงชอบสเต็กของร้านนี้มาก รสสัมผัสยอดเยี่ยม กินกี่ครั้งก็ไม่เคยเบื่อ