บทที่ 176

บทที่ 176

ฟางอวิ๋นเงื้อมีดวิ่งไล่แทงอันอี้ฉิง ดวงตาแดงก่ำ ในหัวมีเพียงความคิดเดียวคือ ในเมื่อเธอพังแล้ว อันอี้ฉิงก็อย่าหวังว่าจะได้อยู่อย่างสุขสบาย ตายไปพร้อมกันให้หมดนี่แหละ

เหตุการณ์เกิดขึ้นกะทันหัน ทุกคนต่างหวาดกลัวจนขาสั่นและพากันวิ่งหนีแตกกระเจิง

การเคลื่อนไหวของอันอี้ฉิงว่องไวมาก เธออาศัยจังหวะกลิ้งตัวหลบ ในขณะที่ผู้คุมเรือนจำได้สติจึงรีบพุ่งเข้าไปควบคุมตัว

มีดในมือฟางอวิ๋นถูกแย่งไป สองมือของเธอถูกล็อคแล้วกดลงกับพื้น เธอดิ้นรนราวกับคนคลุ้มคลั่งทั้งยังด่าทอเสียงดังอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้

อันอี้ฉิงยันตัวลุกขึ้นปัดฝุ่นตามร่างกายพลางมองฟางอวิ๋นด้วยสายตาเย็นชา เธอรู้อยู่แล้วว่าต้องเป็นแบบนี้

ฟางอวิ๋นเป็นคนที่มีทิฐิสูงส่งและใช้ชีวิตราบรื่นมาตั้งแต่เด็ก เมื่อต้องเผชิญกับความล้มเหลว มันจึงกลายเป็นการทำลายล้างครั้งใหญ่