บทที่ 170

บทที่ 170

มิน่าล่ะถึงได้ยอดเยี่ยมขนาดนี้ ลวี่เหอไท่นึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ในอดีตมากมาย อดไม่ได้ที่จะรู้สึกอาลัยอาวรณ์ถึงเพื่อนเก่าเหล่านั้น

“ผมเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ เลยไม่รู้เรื่องพวกนี้เลย ถ้ามีโอกาสนัดหลี่หย่งหลานมาเจอกันหน่อยดีไหม เราไม่ได้เจอกันมาตั้งยี่สิบปีแล้วนะ”

ความรู้สึกในใจของเฉิงหย่งจางซับซ้อนเกินบรรยาย “รอให้ร่างกายของหลี่หลี่หยางดีขึ้นก่อนแล้วค่อยนัดกันเถอะ”

ลวี่เหอไท่หลุดปากร้องออกมาอย่างตกใจ “พี่หลี่หยาง? เขาก็กลับมาด้วยเหรอ? หลายปีมานี้เขาไปอยู่ที่ไหนมา? โธ่เอ๊ย วันนี้มีข่าวเยอะจริงๆ”

หลี่หลี่หยางและเฉิงหย่งจางเคยเป็นหัวโจกในกลุ่มเด็กๆ ย่านนั้น ต่างคนต่างมีพรรคพวกเป็นของตัวเอง สมัยก่อนเขาชอบติดตามหลี่หลี่หยางมากกว่า ทั้งยังคุ้นเคยกับเขามากกว่าด้วย

ก็ใครใช้ให้หลี่หลี่หยางมีน้องสาวที่สวยน่ารักกันล่ะ

แน่นอนว่าความโดดเด่นของหลี่หลี่หยางก็เป็นหนึ่งในเหตุผลที่ทำให้ทุกคนชอบไปล้อมหน้าล้อมหลังเขา