บทที่ 156

บทที่ 156

เมื่ออันอี้ฉิงมาถึงห้องสอบสัมภาษณ์ ด้านนอกก็มีแถวยาวเหยียด ทุกคนต่างเป็นนักศึกษาที่แต่งกายมาอย่างเรียบร้อยและดูดี

ทันทีที่ทุกคนเห็นเธอ ต่างก็รู้สึกยำเกรงอย่างมาก แต่ก็ไม่มีใครพูดอะไรออกมา

อันอี้ฉิงหยิบบัตรคิวแล้วหาที่นั่งลง จากนั้นก็หยิบหนังสือเล่มหนึ่งขึ้นมาอ่านตามความเคยชิน

ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน เธอก็สามารถทำจิตใจให้สงบและอ่านหนังสือได้โดยไม่ถูกสิ่งรอบข้างรบกวน ซึ่งนับว่าเป็นทัศนคติที่ดีมาก

หวังเสี่ยวหรงรู้สึกยอมรับในตัวเธอ อันอี้ฉิงมีความเฉลียวฉลาดเกินคน ทั้งยังเป็นอัจฉริยะที่ใครต่อใครต่างยกย่อง แต่ในขณะเดียวกันเธอก็เป็นคนที่ขยันหมั่นเพียรที่สุดด้วยเช่นกัน

ทั้งฉลาดกว่าคุณ แถมยังขยันกว่าคุณอีก แล้วคุณยังมีสิทธิ์อะไรไปพูดจาเหน็บแนมเขาอีกล่ะ จริงไหม?

หวังเสี่ยวหรงมาเพียงเพื่อเปิดหูเปิดตาเท่านั้น “เขาบอกว่าเป็นพิธีกรสองภาษา แต่ก็ไม่ได้บอกว่าเป็นภาษาไหนบ้าง คนมาสมัครกันเยอะมากเลย อันอี้ฉิง เธอมีความมั่นใจแค่ไหน?”