บทที่ 155

บทที่ 155

“ฮ่าๆ” เสียงหัวเราะดังออกมาจากฝูงชน ก่อนจะเงียบหายไปในทันที

ไม่อยากหัวเราะนะ จริงๆ

แต่ว่ามันน่าขำจริงๆ นั่นแหละ อันอี้ฉิงคนนี้พูดจาได้น่าสนใจเสียจริง

สีหน้าของเฉินเหนียนเปลี่ยนไปมาไม่หยุด จู่ๆ เธอก็สูดหายใจเข้าลึกก่อนจะตะโกนถามเสียงดัง

“อันอี้ฉิง เธอทำแต่ไม่กล้ารับใช่ไหม? เธอทำเรื่องน่ารังเกียจพวกนั้นแล้วยังจะห้ามไม่ให้เราพูดอีกเหรอ? แถมยังจะฟ้องพวกเราอีก เธอคิดว่าทำแบบนี้แล้วจะปิดปากทุกคนได้งั้นสิ? ฉันจะบอกอะไรให้นะ ไม่มีทาง!”

ทั้งโรงอาหารต่างตกตะลึง ทุกคนดูตื่นเต้นราวกับเพิ่งโดนกระตุ้นด้วยอะดรีนาลีน

เมื่อเผชิญกับท่าทีที่รุกไล่อย่างหนักหน่วงเช่นนี้ อันอี้ฉิงกลับยังมีกะจิตกะใจจะเลือกกินมันฝรั่ง เธอเอ่ยถามอย่างไม่แยแสว่า “งั้นคำถามคือ ฉันไปทำอะไรมาเหรอ?”