บทที่ 153

บทที่ 153

เพื่อให้เธอดีใจ พี่ชายทั้งสี่คนเลยต้องพยายามเรียนภาษาต่างประเทศกันอย่างหนักหน่วง

จะพูดดีหรือไม่นั้นไม่สำคัญ ขอแค่ใช้ในชีวิตประจำวันได้ก็พอ

ชายหนุ่มปีสองสั่นสะท้าน “พระเจ้า นี่พวกนายเป็นครอบครัวปีศาจหรือไงเนี่ย?”

“พรืด ฮ่าๆ” อันเป่ยไห่อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

อันเป่ยไห่หาจังหวะให้รุ่นพี่ร่วมคณะช่วยนำทางไปสมัครเรียนและจ่ายค่าที่พัก เพราะปีแรกจำเป็นต้องพักที่หอพักของมหาวิทยาลัย

หอพักห้องละสิบคน อันเป่ยไห่ไม่เคยอยู่หอมาก่อนเลยรู้สึกว่าค่อนข้างน่าสนใจ

แต่บรรดาเพื่อนร่วมชั้นดูจะสนใจน้องสาวของเขามากกว่า ต่างพากันถามถึงเรื่องของอันอี้ฉิงกันไม่หยุด

อันเป่ยไห่รู้สึกปวดหัวจนต้องดึงตัวน้องสาวไปสมัครเรียนด้วยกัน