บทที่ 152

บทที่ 152

อันเป่ยไห่ปวดหัวไม่หยุด “เสี่ยวอู่ของบ้านผมเพิ่งจะสิบหกปี ยังเป็นเด็กอยู่เลย จะไปคบหาเพื่อนฝูงอะไรกันครับ”

ฝ่ายชายนั้นกระตือรือร้นเป็นพิเศษ ส่วนท่าทีของฝ่ายหญิงนั้นค่อนข้างน่าสนใจทีเดียว

ตลอดมาอันอี้ฉิงได้รับความนิยมจากผู้ชายมาโดยตลอด แต่ก็ถูกเพศเดียวกันกีดกันอยู่บ่อยครั้ง แล้วยังไงล่ะ เกิดมาหน้าตาดีไม่ใช่ความผิดของเธอสักหน่อย

เธอมีทัศนคติที่ดี ถ้าเข้ากันได้ก็คบกันไป ถ้าศีลธรรมไม่ตรงกันก็แค่เป็นเพื่อนร่วมชั้นธรรมดา เธอไม่เข้าไปยุ่งกับเรื่องความสัมพันธ์หนุ่มสาว มีเพียงเป้าหมายเดียวคือตั้งใจเรียนหนังสือ

สิ่งที่เธอต้องเรียนรู้มีมากเกินไป นอกจากความรู้ทางทฤษฎีแล้ว เธอยังต้องเข้าคอร์สฝึกอบรมของหลี่กู่อีก วันหนึ่งเธออยากให้มี 48 ชั่วโมงด้วยซ้ำ จะเอาเวลาที่ไหนไปเที่ยวเล่นกับคนรุ่นเดียวกัน

ดังนั้น เพื่อนของเธอจึงมีไม่มากนัก