บทที่ 150

บทที่ 150

ภายในร้านอาหารตะวันตก ชายหนุ่มท่าทางหล่อเหลามองเด็กสาวตรงข้ามด้วยสายตาอาลัยอาวรณ์ “เสี่ยวอู่ ถ้าว่างก็เขียนจดหมายหาพี่บ่อยๆ นะ ห้ามขี้เกียจล่ะ”

อันอี้ฉิงพยักหน้าอย่างว่าง่าย “ได้ค่ะ”

เย่หลานโม่ต้องขึ้นเครื่องบินในเช้าวันพรุ่งนี้ เขาไม่อยากให้อันอี้ฉิงไปส่งที่สนามบิน จึงนัดเธอออกมาหาเสียก่อน

“อยากได้อะไรก็บอกพี่นะ เดี๋ยวพี่ส่งกลับมาให้”

ความพลัดพรากมักจะมาพร้อมกับความอาลัยเสมอ พอนึกถึงว่าจะต้องห่างจากอันอี้ฉิงไปนานเขาก็รู้สึกทรมานใจเป็นพิเศษ

“ได้ค่ะ”

เย่หลานโม่มีเรื่องอยากคุยกับเธอมากมาย แต่ทว่า... “ทำตัวให้เป็นที่จับตามอง แต่ใช้ชีวิตให้เรียบง่าย อย่าทำตัวเองให้ลำบากก็พอ”

อันอี้ฉิงย่นจมูก “ทราบแล้วค่ะ พี่เย่ พักหลังมานี้พี่บ่นเก่งจังเลยนะคะ”

พนักงานเสิร์ฟนำอาหารมาเสิร์ฟ เย่หลานโม่จัดวางอาหารตรงหน้าเธอ “ตอนนี้เริ่มรำคาญที่พี่บ่นแล้วเหรอ?”