บทที่ 142

บทที่ 142

เย่หลานโม่เผยรอยยิ้มที่ดวงตา ดูท่าทางอารมณ์ดีเหลือเกิน

อันอี้ฉิงอึ้งไป นี่หมายความว่ายังไง?

คนตระกูลอันถึงกับไปไม่เป็น อันเสวียหมินเป็นคนแรกที่ปฏิเสธ “ไม่ได้ เสี่ยวอู่ยังเป็นเด็กอยู่เลยนะ”

“ไม่ได้เด็ดขาด”

“พี่เย่ พี่อย่ามาทำเรื่องวุ่นวายได้ไหมครับ”

เย่หลานโม่อ่อนโยนดุจหยก เป็นคุณชายผู้สูงศักดิ์ กิริยาท่าทางล้วนเปี่ยมไปด้วยความสง่างาม “คุณอาอัน วางใจเถอะครับ รอให้เสี่ยวอู่อายุครบสิบแปดปีเมื่อไหร่ เราค่อยคบหาดูใจกันครับ”

“ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ เสี่ยวอู่...” สมองของอันเสวียหมินมึนงงไปหมด เขาตื่นตระหนกจนทำอะไรไม่ถูก “เสี่ยวอู่ต้องเรียนจบมหาวิทยาลัยก่อนถึงจะมีแฟนได้”

คำว่าคบหาดูใจฟังแล้วระคายหูเกินไป

เย่หลานโม่ยิ้มบางๆ “อย่างนั้นเหรอครับ ถ้าอย่างนั้นก็ได้ครับ ยังไงผมก็ต้องไปอยู่ต่างประเทศอีกหลายปี ผมขอจองชื่อไว้ก่อนเป็นคนแรก เสี่ยวอู่จะหาแฟนก็ต้องเป็นผมนะครับ”