กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kidcat
บทที่ 140
เหล่าชายในชุดสูทหันไปมองข้างหลังเธอ แล้วก้มหัวทำความเคารพพร้อมกันว่า “บอสครับ”
จางเสี่ยวถงหันขวับกลับไป ก็เห็นเย่หลานโม่ในชุดสีดำ มือหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง เดินลงมาจากบันไดช้าๆ
รัศมีดูสูงส่งและทรงพลัง อีกทั้งยังมีความเย็นชาที่ดูเข้าถึงยากอยู่เล็กน้อย
“มากันครบแล้วสินะ มาช่วยกันขนของหน่อย”
“ครับ”
เย่หลานโม่มีน้องชายของเขาและจ้าวอี้รุ่ยเดินตามหลังมา ทั้งหมดกำลังวุ่นอยู่กับการขนของ
“คุณอาครับ ผมจะพาเสี่ยวไป๋กับจ้าวอี้รุ่ยไปพักที่บริษัท ตอนเย็นจะแวะมากินข้าวด้วยนะครับ คุณอาอย่าเพิ่งเบื่อพวกผมซะก่อนล่ะ”
เขาดูสนิทสนมกับหลี่หย่งหลานมาก พูดคุยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานนอบน้อม เหมือนให้ความเคารพเธอประหนึ่งญาติผู้ใหญ่ของตัวเองจริงๆ
หลี่หย่งหลานก็ไม่ได้มองพวกเขาเป็นคนอื่น จึงกำชับด้วยความเป็นห่วงว่า “จะเบื่อได้ยังไงล่ะ? เสี่ยวไป๋น่ะซน ดูแลเขาดีๆ ล่ะ”