บทที่ 103

บทที่ 103

การได้อยู่ในตัวอำเภอนี่สะดวกสบายจริงๆ อยากกินอะไรก็หาซื้อได้ ไม่ต้องลงมือทำเองให้เหนื่อย

เย่หลานโม่ไม่ได้ซีเรียสเรื่องกินเท่าไหร่ “ได้สิ ขอบใจนะเสี่ยวอู่”

ระหว่างต่อแถว เขาก็มองไปรอบๆ แล้วอดรำพึงออกมาไม่ได้ “ครั้งก่อนที่มา ไม่เห็นจะคึกคักขนาดนี้เลย”

สุดท้ายมันก็เปลี่ยนไปแล้วจริงๆ

อันอี้ฉิงเห็นร้านข้างๆ ขายเต้าหู้เหม็นเข้า ก็เกิดอยากกินขึ้นมา แต่ก็กลัวว่าจะกินไม่หมด

“เพิ่งจะมาคึกคักเอาช่วงครึ่งปีหลังนี้เองค่ะ รัฐบาลอนุญาตให้ตั้งแผงขายของได้ เลยกระตุ้นให้ทุกคนอยากหาเงินกันใหญ่ กลิ่นหอมจังเลยค่ะ”

เย่หลานโม่เห็นดังนั้นจึงดีดหน้าผากเธอเบาๆ แล้วเดินไปต่อแถวซื้อเต้าหู้เหม็นมาให้หนึ่งชุด

พอยืนรอจนได้บาร์บีคิวที่สั่งไว้ ทั้งสองคนก็ไม่ได้แวะเดินเที่ยวที่ไหนต่อ เดินกลับไปกินที่บ้านกันเลย

ในบ้านเงียบสงบ พวกตัวแสบทั้งหลายยังไม่กลับมากัน