บทที่ 088

บทที่ 88

การที่มีนายอำเภอเพิ่มมาอีกคนร่วมวงทานอาหารด้วย ทำให้บรรยากาศยังคงคึกคักเหมือนเช่นเคย ทุกคนต่างกินไปคุยไปอย่างออกรส

ทว่า ในชามใบเล็กของอันอี้ฉิงกลับพูนไปด้วยกุ้งที่แกะเปลือกออกให้จนมิดข้าวสวย นี่เป็นฝีมือของพี่รองและพี่สามที่คอยแกะให้เธอโดยเฉพาะ

ยังไม่หมดเพียงเท่านี้ อันเสวียหมินยังคีบเนื้อปลาที่เลาะก้างออกหมดแล้วมาใส่ชามให้เธอ พลางคะยั้นคะยอให้กินเยอะๆ

อันตงไห่เองก็จัดการแคะเนื้อหอยสังข์จนสะอาดเอี่ยม แล้วนำมาวางใส่ในชามใบเล็กตรงหน้าอันอี้ฉิงเช่นกัน

อันอี้ฉิงมองดูอาหารที่กองเป็นภูเขาเลากาตรงหน้าแล้วก็ต้องขยับมุมปากเบาๆ “พอแล้วค่ะ หนูทานไม่ไหวแล้ว”

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวพี่จัดการข้าวที่เหลือให้เอง” อันตงไห่ไม่ได้นึกรังเกียจที่จะต้องกินข้าวที่น้องสาวทานเหลือเลยแม้แต่น้อย

นายอำเภอจินถึงกับมองตาค้าง ใครๆ ต่างก็ลือกันว่าตระกูลอันตามใจลูกสาว แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นการตามใจระดับนี้