บทที่ 055

บทที่ 55

ทว่า พอสิ้นคำพูดนั้นแล้วเห็นวิทยุทรานซิสเตอร์เข้าจริงๆ ดวงตาของเขาก็เบิกค้างแทบถลน

ของสิ่งนี้หาซื้อยากมาก ลูกสาวเขากำลังจะแต่งงาน เขาตั้งใจจะซื้อให้เป็นสินเดิม แต่ต่อให้ฝากคนหาตั้งกี่คนก็ไม่มีใครหาให้ได้

“ราคาเท่าไหร่? ผมจะซื้อ”

อันอี้ฉิงวางท่าทางราวกับผู้ใหญ่ ใจป้ำสะบัดมือเล็กๆ “นี่ถือเป็นดอกเบี้ยของเงินสองร้อยหยวนที่ให้หนูยืมไปค่ะ เป็นเรื่องส่วนตัวระหว่างเรา ไม่เกี่ยวกับเรื่องงาน”

ในเมื่อเขากล้าให้ยืม เธอก็กล้าคืน แน่นอนว่าเธอเองก็ไม่อยากได้ของใครมาเปล่าๆ เช่นกัน

ผู้อำนวยการยังจำคำพูดนั้นได้อยู่ แต่เขาไม่ได้เก็บมาใส่ใจจริงๆ ไม่นึกเลยว่าเด็กคนนี้จะมอบเซอร์ไพรส์ให้เขาแบบนี้

“มันมีค่าเกินไป” รับไว้แล้วรู้สึกละอายใจเหลือเกิน

อันอี้ฉิงนั่งอยู่บนตักของอันเสวียหมิน พลางจิบน้ำตาลแดงพลางหัวเราะจนตาหยี “ไม่แพงหรอกค่ะ ใช้คูปองเงินตราต่างประเทศซื้อมา แค่สามสิบสองหยวนเอง ถือว่าคุ้มมากค่ะ”