บทที่ 054

บทที่ 54

ถึงตอนนี้เขาถึงเพิ่งรู้ว่า ผลไม้ในตอนนี้เป็นของที่ต้องใช้สิทธิ์แลกซื้อในจำนวนจำกัด ไม่ใช่ว่าอยากกินก็กินได้ตามใจชอบ

หลายคนมีความปรารถนาเพียงอย่างเดียว คือหวังว่าสักวันจะได้กินผลไม้ให้จุใจ

รายได้ที่ได้มาไม่มากนัก เพียงแค่ห้าสิบกว่าหยวน แต่นั่นก็ถือว่าช่วยคืนทุนค่านาฬิกาข้อมือไปได้ครึ่งเรือนแล้ว

พอได้ยินแบบนั้น อันเสวียหมินก็รู้สึกโล่งใจเป็นอย่างมาก อดไม่ได้ที่จะลูบนาฬิกาเรือนโปรดของเขาเบาๆ

นาฬิกาข้อมือเป็นของดีจริงๆ ใช้งานได้สารพัดประโยชน์ เพียงแต่ราคาแพงเกินไป แพงเสียจนเขารู้สึกปวดใจ

ใจเขาเต้นตึกตัก “เสี่ยวอู่ ลูกว่าเราควรซื้ออะไรไปฝากคุณปู่คุณย่าดี?”

พอหาเงินได้เขาก็อยากจะตอบแทนบุญคุณพ่อแม่ให้เต็มที่ ตลอดหลายปีที่ผ่านมาท่านลำบากกันมามาก อายุขนาดนี้แล้วยังต้องตรากตรำทำงานอีก

อันอี้ฉิงพอได้ยินน้ำเสียงนั้นก็เข้าใจทันที “พ่อคะ เรื่องนี้พ่อควรไปปรึกษากับแม่นะคะ หนูยังเป็นเด็กอยู่เลย”