บทที่ 052

บทที่ 52

ที่สถานีรถไฟ เย่หลานโม่โอบอุ้มอันอี้ฉิงไว้ในอ้อมแขนแล้วพาร่างฝ่าเข้าไปในกลุ่มคนอันเนืองแน่น เขาพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อเบียดขึ้นรถไฟ กว่าจะเดินไปถึงตู้ที่จองเป็นตู้เตียงนอนนุ่มไว้ เขาก็เหงื่อท่วมตัวไปหมดแล้ว ทั้งผมเผ้าและเสื้อผ้าล้วนยุ่งเหยิงจากการถูกเบียดเสียด

เขานั่งลงบนเตียงนอน พ่นลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความเหนื่อยล้า นี่มันเหนื่อยกว่าการออกไปชกต่อยเสียอีกเป็นร้อยเท่า

ส่วนอันอี้ฉิงได้รับการปกป้องเป็นอย่างดี ร่างกายของเธอยังคงสะอาดสะอ้าน สวมชุดที่ดูเรียบร้อย มัดจุกเล็กๆ สองข้าง ขนตายาวงอนกะพริบไปมา ดูราวกับเทพธิดาตัวน้อยแสนสวย

เธอหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมา เอียงร่างเล็กๆ เข้าไปหาแล้วบรรจงซับเหงื่อให้เขาอย่างแผ่วเบา พร้อมกับพูดเสียงหวานว่า “ขอบคุณค่ะพี่ชายเย่”

เจ้าตัวเล็กนี่ช่างเอาใจใส่จริงๆ เย่หลานโม่รู้สึกอบอุ่นในหัวใจ แววตาฉายแววอาลัยอาวรณ์ขึ้นมาวูบหนึ่ง